Ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου

Ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου Οι Αθηναίοι πρωτοβλέπουν κινηματογράφο το 1897. Η προβολή της κινούμενης εικόνας προκαλεί ζωηρές αντιδράσεις και το καινούργιο θέαμα γίνεται μόνιμο θέμα συζήτησης και αιτία πολλών δημοσιεύσεων . Το 1907 ανοίγει ο πρώτος κινηματογράφος στην Αθήνα. Οι αίθουσες προβολών αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται. Έκτακτες προβολές οργανώνονται στα θέατρα. Την χρονική περίοδο μεταξύ 1910-11 γυρίζονται ορισμένες βουβές κωμωδίες μικρού μήκους από τον σκηνοθέτη – Ηθοποιό Σπύρο Δημητρακόπουλο, ο οποίος ερμηνεύει και τους περισσότερους ρόλους των ταινιών, με το ψευδώνυμο “Σπυρίδων". Το 1914 ιδρύεται η κινηματογραφική εταιρία "Αστυ Φιλμ" και αρχίζει η παραγωγή ταινιών μεγάλης διάρκειας. Η Γκόλφω, ένα γνωστό θεατρικό δραματικό ειδύλλιο, δίνει το σενάριο και είναι η πρώτη Ελληνική ταινία μεγάλου μήκους. Οι ταινίες "Δάφνις και Χλόη" (1931 σε σκηνοθεσία Ο. Λάσκου), "Έρως και κύματα" (1928 σε σκηνοθεσία Δ. Γαζιάδη). Στην ταινία "Δάφνις και Χλόη" εμφανίζεται το πρώτο γυμνό του Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου. Το 1932 παίζεται στους κινηματογράφους η πρώτη ομιλούσα ταινία ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας, της "Ολύμπια Φιλμ" σε σκηνοθεσία Δ. Τσακίρη. "Οι Απάχηδες των Αθηνών" που είναι μια μεταφορά της πετυχημένης οπερέτας του Νίκου Χατζηαποστόλου, θεωρείται μια από τις πιο αξιόλογες προσπάθειες του ομιλούντα κινηματογράφου και η προβολή της συνοδεύεται από τα τραγούδια του έργου και κάποιους ήχους γραμμένους σε ένα γραμμόφωνο που κρύβεται πίσω από την οθόνη. Ξεχωριστές ταινίες για το ελληνικό σινεμά Ξεχωριστές ταινίες για το ελληνικό σινεμά που ανέδειξαν νέους δημιουργούς, έχουμε με το ξεκίνημα του 50. Πικρό Ψωμί (1951 σε σκηνοθεσία Γ. Γρηγορίου), Μαγική πόλη, ο Δράκος (1953,1956 σε σκηνοθεσία Ν. Κούνδουρου), η Στέλλα, Το κορίτσι με τα μαύρα (1955,1956 σκηνοθεσία Μ. Κακογιάννη), Η κάλπικη λύρα (1955 σε σκηνοθεσία Γ. Τζαβέλα). Η δεκαετία του 80 και η τελευταία δεκαετία. Η δεκαετία του 80 μπαίνει με την κυριαρχία του βίντεο. Η μεγαλύτερη παραγωγή σε βιντεοταινίες με πολύ κακής ποιότητας υλικό γίνεται αυτή τη περίοδο. Οι κινηματογράφοι ο ένας μετά τον άλλο γίνονται σούπερ μάρκετ. Το σινεμά μοιάζει να περνάει μια περίοδο νάρκης. Παρόλα αυτά δεν είναι λίγοι οι δημιουργοί που επιμένουν και καταφέρνουν να ξαναβραβευτεί το ελληνικό σινεμά στο εξωτερικό, να ξαναφέρει το κοινό στις αίθουσες. Η τελευταία δεκαετία σημαδεύεται από την είσοδο νεων δημιουργών στο χώρο του κινηματογράφου, που του ξανάδωσαν την φρεσκάδα που του έλειπε. Μαζί με τους κορυφαίους δημιουργούς που αποτελούν σταθερές αξίες έκαναν το κοινό να ξαναγαπήσει το σινεμά. Και παρόλο που οι ελληνικές ταινίες αντιμετωπίζουν ακόμα προβλήματα διανομής, ο ελληνικός κινηματογράφος έχει μπει σε πολύ καλο δρόμο και έχει λαμπρό μέλλον.

Άλφρεντ Χίτσκοκ

-->
Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1899 στο Ιστ Εντ του Λονδίνου και πέθανε στις 29 Απριλίου 1980 στο Λος Άντζελες. Φόίτησε αρχικά σε μία τεχνική σχολή, την School of Engineering and Navigation διδασκόμενος μηχανική, ηλεκτρολογία, ακουστική και ναυπηγική. Προκειμένου να καλύψει τις βιοτικές ανάγκες του εργάσθηκε σε μία τηλεγραφική εταιρεία, ενώ παρακολουθούσε και μαθήματα στη Σχολη Καλών Τεχνών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.^[1] Ο Χίτσκοκ έπιασε σε δουλειά σε κινηματογραφικό στούντιο του Λονδίνου το 1920. Επρόκειτο για παράρτημα στην Αγγλική πρωτεύουσα της αμερικανικής Famous Players-Lasky της Paramount Pictures Η δουλειά του ήταν να σχεδιάζει τους τίτλους αρχής για όλες τις ταινίες του στούντιο.^[2] Μετά από δύο χρόνια του δόθηκε η ευκαιρία να καθήσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Ο σκηνοθέτης της ταινίας Always Tell Your Wife αρρώστησε και ζητήθηκε από τον Χίτσκοκ να τον αντικαταστήσει για να ολοκληρωθεί η ταινία. Οι παραγωγοί εντυπωσιάστηκαν από το αποτέλεσμα και του αναθέσαν να γυρίσει την πρώτη του, ουσιαστικά, ταινία, που ήταν ο Αριθμός 13. Μετά από λίγο καιρό όμως το στούντιο έκλεισε. Ο Χίτσκοκ σττη συνέχεια προσλήφθηκε στην Gainsborough Pictures ως σεναριογράφος και σχεδιαστής τίτλων. Το 1925 κατάφερε να σκηνοθετήσει το Pleasure Garden κι αυτό σηματοδοτεί ουσιαστικά την αρχή της καριέρας του ως σκηνοθέτης.
Μετά από μια επιτυχημένη δεκαετία του '30, με ταινίες όπως τα 39 σκαλοπάτια, Ο άνθρωπος που ήξερε πολλά, Σαμποτάζ, με το ξεκίνημα του Β' Παγκοσμίου πολέμου αποφάσισε να μετακομίσει μόνιμα στις ΗΠΑ. Όταν επισκέφθηκε το Χόλυγουντ το 1940, όλοι οι παραγωγοί των μεγάλων στούντιο του έκλεισαν την πόρτα γιατί πίστευαν ότι δε θα μπορούσε να κάνει καριέρα στο χώρο. Τελικά, ο μεγαλο-παραγωγός Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ του πρόσφερε ένα επταετές συμβόλαιο. Του ανέθεσε αρχικά μια ταινία για τον Τιτανικό, αλλά το σχέδιο τελικά απορρίφθηκε και του ανέθεσε τη Ρεβέκκα. Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας του 1940, αλλά φυσικά το Όσκαρ πήγε στον παραγωγό και όχι στον Χίτσκοκ. Για τα επόμενα 20 χρόνια, μέχρι το Ψυχώ, γύριζε τη μια ταινία πίσω από την άλλη. Το 1955 συμφώνησε να προλογίζει μια τηλεοπτική σειρά με τίτλο Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ παρουσιάζει, που, σημειωτέον, διήρκεσε δέκα χρόνια.
Μετά την καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία του Ψυχώ άρχισε να σκηνοθετεί ταινίες όλο και πιο αραιά. Από το 1977 μέχρι και το θάνατό του, δούλευε πάνω στη δημιουργία ενός φιλμ με τίτλο The Short Night. Μετά το θάνατό του, ο σεναριογράφος Ντέιβιντ Φρίμαν εξέδωσε την τελική εκδοχή του σεναρίου.
Προτάθηκε πέντε φορές για Όσκαρ σκηνοθεσίας, το 1941 (Ρεβέκκα), το 1945 (Στον ίσκιο του θανάτου/Ναυαγοί) το 1946 (Νύχτα Αγωνίας), το 1955 (Σιωπηλός Μάρτυς) και το 1961 (Ψυχώ), αλλά δε το κέρδισε ποτέ.

Διάφορα Στοιχεία

Προτιμούσε πάντα τις ξανθές πρωταγωνίστριες. Οι πιο διάσημες ηθοποιοί που σκηνοθέτησε ήταν η Τζόαν Φοντέιν, η Ίνγκριντ Μπέργκμαν, η Μάρλεν Ντίτριχ, η Γκρέις Κέλι, η Κιμ Νόβακ, η Τζάνετ Λι, η Εύα Μαρί Σεντ, η Βέρα Μάιλς και η Τίπι Χέντρεν. Στις περισσότερες ταινίες του πάντως έχουν συμμετάσχει και οι διασημότεροι άρρενες ηθοποιοί της εποχής: Τσαρλς Λότον, Λόρενς Ολίβιε, Τζέιμς Στιούαρτ, Κάρι Γκραντ, Κλοντ Ρέινς, Γκρέγκορι Πεκ, Χένρι Φόντα, Σον Κόνερι, Μοντγκόμερι Κλιφτ και Πολ Νιούμαν.
Όταν ο Χίτσκοκ δεν πρόλαβε να αγοράσει τα δικαιώματα του βιβλίου Οι Διαβολογυναίκες, που μετέφερε στον κινηματογράφο ο Ανρί-Ζορζ Κλουζό το 1955, ζήτησε από τους συγγραφείς, τον Πιερ Μπουαλό και τον Τομά Ναρσεζεράκ, να του γράψουν ένα διήγημα αποκλειστικά για αυτόν. Το αποτέλεσμα ήταν το βιβλίο From Among the Dead, το οποίο γυρίστηκε με τον τίτλο Vertigo (Δεσμώτης του Ιλίγγου).
Ο Χίτσκοκ συχνά δήλωνε ότι η αγαπημένη του ταινία ήταν Το Χέρι που Σκοτώνει (Shadow of a Doubt) και ότι ο Λουίς Μπουνιουέλ ήταν ο καλύτερος σκηνοθέτης όλων των εποχών. Επίσης, ο ίδιος θεωρούσε ότι η πρώτη του ταινία αληθινά ήταν ο Ένοικος.
Ο διάσημος ζωγράφος Σαλβαδόρ Νταλί συμμετείχε στους σχεδιασμούς της σεκάνς του ονείρου που βλέπει ο Γκρέγκορι Πεκ στην ταινία Νύχτα Αγωνίας.
Η πρώτη έγχρωμη ταινία του ήταν Ο Βρόχος (Rope) το 1948, η οποία επίσης θεωρείται πειραματική και πρωτοποριακή επειδή είναι γυρισμένη εξ ολοκλήρου με μία κάμερα και χωρίς κανένα μοντάζ.

Φιλμογραφία

Είναι χαρακτηριστικό σε όλες σχεδόν τις ταινίες του Χίτσκοκ, η εμφάνιση που κάνει ο ίδιος ο Χίτσκοκ σε ρόλους κομπάρσου. Ο όρος στα αγγλικά είναι cameo appearence (=σύντομο πέρασμα). Παρακάτω, παρουσιάζεται η φιλμογραφία του Χίτσκοκ, η cameo εμφάνισή του, όπου υπάρχει, και το χρονικό σημείο αυτής.

• Αγγλική περίοδος:

Αριθμός 13 (Number 13, 1922)^[3]

O κήπος των ηδονών(The Pleasure Garden) (1925)

Ο αετός του βουνού (The Mountain Eagle) (1926)

Ο ένοικος (The Lodger )(1927), σε γραφείο εφημερίδας (3') και στον όχλο σε μια σύλληψη (92')

Το Ρίνγκ (The Ring) (1927)

Κατήφορος(Downhill)(1927)

Η σαμπάνια(Champagne) (1928)

Εύκολη αρετή(Easy Virtue) (1928), διασχίζοντας ένα γήπεδο τένις (15')

Η γυναίκα του αγρότη (The Farmer's Wife) (1928)

Εκβιασμός (Blackmail, 1929), στον υπόγειο (11')

Ο κάτοικος της νήσου Μανξ (The Manxman) (1929)

Elstree Calling (1930)

Η Ήρα και το παγόνι (Juno and the Paycock) (1930)

Φόνος (Murder!) (1930), στον χώρο του εγκλήματος (60')

Το παιχνίδι της σάρκας( The Skin Game ) (1931)

Mary (1931)

Πλούσιος και ξένος(Rich and Strange) (1931)

Αριθμός δεκαεπτά (Number Seventeen) (1932)

Βιεννέζικα βαλς (Waltzes from Vienna) (1933)

Ο άνθρωπος που ήξερε πολλά (The Man who Knew too Much, 1934)

Τα 39 σκαλοπάτια (The 39 Steps, 1935), έξω από ένα θέατρο (7')

Σαμποτάζ (Sabotage, 1936)

Μυστικός πράκτωρ (Secret Agent) (1936)

Νέος και αθώος (Young and Innocent, 1937), ως φωτογράφος στο δικαστήριο (15')

Η εξαφάνιση της κυρίας (The Lady Vanishes, 1938), στην πλατφόρμα του σιδηροδρομικού σταθμού Victoria (90')

Τζαμάικα Ινν (Jamaica Inn, 1939)

• Αμερικάνικη περίοδος:

Ρεβέκκα (Rebeca, 1940), περνώντας δίπλα από έναν τηλεφωνικό θάλαμο (123')

Πριν από τη Θύελλα / Ξένος Ανταποκριτής (Foreign Correspondent, 1940), δίπλα από ένα κουτί εφημερίδων (11')

Δε σε Θέλω πια / Ο κύριος και η κυρία Σμιθ (Mr. and Mrs. Smith, 1941), περνώντας έξω από το κτίριο του κ. Σμιθ (41')

Υποψίες (Suspicion, 1941), στο ταχυδρομικό κουτί του χωριού (45')

Σαμποτέρ (Saboteur, 1942), δίπλα από ένα κουτί εφημερίδων (60')

Το Χέρι που Σκοτώνει (Shadow Of A Doubt, 1943), στο τραίνο προς Σάντα Ρόζα (17')

Aventure Malgache (1944) - μικρού μήκους

Bon Voyage (1944) - μικρού μήκους

Στον ίσκιο του θανάτου/Ναυαγοί (Lifeboat, 1944), στην εφημερίδα ως διαφήμιση (25')

Νύχτα Αγωνίας (Spellbound, 1945), στον ουρανοξύστη Empire State Building (36')

Υπόθεση Νοτόριους (Notorious, 1946), στο πάρτι του Άλεξ Σεμπάστιαν (64')

Υπόθεση Παραντάιν (The Paradine Case, 1947), στον σταθμό του τρένου (36')

Ο Βρόχος / Η Θηλιά (Rope, 1948), διασχίζοντας το δρόμο (1') και η σιλουέτα από νέον-φως (52')

Στον Αστερισμό του Αιγόκερω (Under Capricorn, 1949), στην παρέλαση Σίδνεϊ (3') και στα σκαλιά του κυβερνητικού κτιρίου (14')

Πονεμένο Ρομάντζο / Ο Δολοφόνος Έρχεται Κάθε Βράδυ (Stage Fright, 1950) στο δρόμο (38')

Ο Άγνωστος του Εξπρές (Strangers on a Train, 1951), όταν επιβιβάζεται στο τρένο (10')

Η Εξομολόγηση (I Confess, 1953), στην κορυφή της σκάλας στο Κεμπέκ (1')

Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσεως (Dial M for Murder, 1954), σε μια αναμνηστική φωτογραφία (13')

Σιωπηλός Μάρτυς (Rear Window, 1954), διορθώνοντας ένα ρολόι (25')

Το Κυνήγι του Κλέφτη (To Catch a Thief, 1955), επιβάτης σε ένα λεωφορείο (10')

Ποιος σκότωσε το Χάρι; (The Trouble with Harry, 1955), περνώντας έξω από μια έκθεση (21')

Ο άνθρωπος που ήξερε πολλά (The Man Who Knew Too Much, 1956), στην αγορά του Μαρόκο (25')

13 Εγκλήματα Ζητούν Ένοχο / Ο Λάθος Άνθρωπος (The Wrong Man, 1956)

Δεσμώτης του Ιλίγγου (Vertigo, 1958), διασχίζοντας ένα ναυπηγείο (10')

Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων (North by Northwest, 1959), χάνοντας το λεωφορείο (2')

Ψυχώ (Psycho, 1960), περνώντας έξω από το γραφείο της Μάριον Κρέιν (7')

Τα Πουλιά (The Birds, 1963), φεύγοντας από ένα κατάστημα ζώων (2')

Μάρνι (Marnie, 1964), βγαίνοντας από ένα δωμάτιο ξενοδοχείου (5')

Το σχισμένο παραπέτασμα (Torn Curtain, 1966), καθήμενος στο λόμπυ ενός ξενοδοχείου (8')

Τοπάζ (Topaz, 1969), στο αεροδρόμιο Λα Γκουάρντια της Νέας Υόρκης (28')

Φρενίτις (Frenzy, 1972), σε μια πολιτική διαδήλωση (3')

Οικογενειακή συνωμοσία (Family Plot, 1976), εμφάνιση της σιλουέτας του έξω από ένα γραφείο (40')

*Marilyn Monroe Movie...*

my sister's keeper...

ελληνικη παραγωγη , τα γυρισματα εχουν υλοποιηθει στην αρτα με ερασιτεχνες ηθοποιους και εχει αποσπασει διεθνεις διακρισειςκαι θετικες κριτικες!....
 

επαναστατης χωρις αιτια

           

                                       Τζέιμς Ντην

Ο Τζέιμς Ντην το 1955.

Ο Τζέιμς Ντην (ή Τζέημς Ντιν, Αγγλικά: James Dean, 1931 - 1955) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, ένα θρυλικό όνομα του κινηματογράφου όλων των εποχών παγκοσμίως, κυρίως λόγω του τραγικού θανάτου του στην ακμή της επιτυχίας του, σε ηλικία 24 ετών, έπειτα από αυτοκινητιστικό ατύχημα.

Βιογραφία

Υπήρξε είδωλο και προσωποποίηση της νεανικής επαναστατικότητας, ιδίως έπειτα από την ερμηνεία του στην ταινία Επαναστάτης χωρίς αιτία (Rebel without a cause). Γεννημένος στο Φέρμουντ της Ιντιάνα το 1931, παρά τα προβλήματα της παιδικής και οικογενειακής ζωής, ο Τζέημς Ντιν ξεχώρισε για τις υποκριτικές του ικανότητες καθώς και για την εξωτερική του εμφάνιση.
Πέρα από τα πρώτα χρόνια στην υποκριτική τέχνη σε θέατρα και τηλεοπτικά επεισόδια, ο Τζέημς Ντιν πρόλαβε να πρωταγωνιστήσει σε τρεις ταινίες που έγιναν ιδιαιτέρως δημοφιλείς: Ανατολικά της Εδέμ (East of Eden, 1955), Επαναστάτης χωρίς αιτία (Rebel without a cause, 1955) και Ο Γίγας (The Giant, 1956) (έκδοση μετά θάνατον).
Πριν από τις τρεΙς αυτές κινηματογραφικές παραγωγές, από τις οποίες έγινε γνωστός, ο Τζέημς Ντιν είχε πάρει μέρος σε άλλες τρεις κινηματογραφικές ταινίες, σε παραστάσεις του Μπρόντγουέϊ καθώς και σε τηλεοπτικά σήριαλ της εποχής. Έχει επίσης συνεργαστεί με τον ελληνοαμερικανό σκηνοθέτη Ελία Καζάν και έχει προταθεί για βραβείο Όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου.
Η επιτυχία του Ντιν δεν κράτησε για πολύ, καθώς βρήκε τραγικό θάνατο μέσα στο αυτοκίνητό του, κοντά στο Χολάμ της Καλιφόρνια, στις 30 Σεπτεμβρίου του 1955. Σύμφωνα με πηγές της αστυνομίας της Καλιφόρνια που έχουν δημοσιευτεί, ένας φοιτητής πανεπιστημίου ήταν ο υπεύθυνος για το θανατηφόρο τροχαίο καθώς μπήκε στο αντίθετο ρεύμα και συγκρούστηκε με το αυτοκίνητο του γνωστού ηθοποιού.
Ο Τζέημς Ντιν πέθανε σε ηλικία μόλις 24 ετών, έχοντας ελάχιστη αλλά ιδιαιτέρως σημαντική παρουσία, στο χώρο της υποκριτικής και του κινηματογράφου. Επιπλέον, κατάφερε να δημιουργήσει ένα θρύλο γύρω από το όνομα του και να παραμένει μέχρι και σήμερα μια από τις σπουδαιότερες και πιο αινιγματικές μορφές της αμερικανικής κουλτούρας. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον έχει κατατάξει 18ο στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών.^[1]

η αρκουδα

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

AMERICAN HISTORY X

---

2

 

Έτος:	1998
Διάρκεια:	113 λεπτά
Κατηγορία:	Δραματικές
Πρωταγωνιστές:	Έντουαρντ Νόρτον, Έντουαρντ Φερλόνγκ, Φερούζα Μπαλκ, Στέισι Κιτς, Έλιοτ Γκουλντ, Μπέβερλι Ντ’ Άντζελο
Σκηνοθεσία:	Τόνι Κέι

Ο Ντέρεκ είναι ένας οργισμένος νεαρός όπου η δολοφονία του πατέρα του από έναν έγχρωμο άνδρα, τον έχει μετατρέψει σε αδίστακτο ρατσιστή. Ασπάζεται τη ναζιστική ιδεολογία και κάτω από τη καθοδήγηση μιας ακροδεξιάς οργάνωσης ωθείται σε τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον των έγχρωμων μειονοτήτων. Τελικά, συλλαμβάνεται και φυλακίζεται. Κατά τη διάρκεια της έκτισης της ποινής του, ο Ντέρεκ συνειδητοποιεί τη λανθασμένη συμπεριφορά του και μετανοεί. Όταν, όμως, αποφυλακίζεται επιστρέφει σπίτι του και συνειδητοποιεί ότι ο Ντάνι, ο μικρότερος αδελφός του, έχει ασπαστεί τις ίδιες ρατσιστικές ιδέες που αυτός είχε στο παρελθόν…

Δυναμική καταγγελία του φαινομένου των φυλετικών διακρίσεων και η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του βρετανού Τόνι Κέι, που έκανε μεγάλη αίσθηση την εποχή που προβλήθηκε. Η ιστορία δύο αδελφών και η στάση που κρατούν στη ζωή τους, μέσα σ’ ένα περιβάλλουν μισαλλοδοξίας και φόβου για το «διαφορετικό». Ο Κέι αντιμετωπίζει το θέμα με ρεαλιστική δυναμική, αποφεύγει τις μελοδραματικές υπερβολές και χειρίζεται τις δραματουργικές κορυφώσεις των χαρακτήρων με μια εκπληκτική ενδοσκοπική αμεσότητα. Άψογες οι ερμηνείες των Έντουαρντ Νόρτον και Έντουαρντ Φερλόνγκ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

πωσς ξεκινησαν τα οσκαρ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Vertigo

Muppets Christmas Carol

James Cameron directs the iconic moment in Titanic

Οι πιο ακριβές παραγωγές όλων των εποχών!

Από το «Avatar» που βγήκε στις αίθουσες πριν από λίγους μήνες, μέχρι την «Κλεοπάτρα» που παίχτηκε στους κινηματογράφους το 1964, οι μεγάλες υπερπαραγωγές υπήρξαν πάντα ένα τεράστιο ρίσκο.
Οι δέκα που ακολουθούν, κόστισαν περισσότερο από όλες τις υπόλοιπες, όμως οι παραγωγοί τους μόνο χαμένοι δεν βγήκαν στο τέλος. Και οι δέκα ταινίες όχι μόνο «έβγαλαν τα λεφτά τους» αλλά γέμισαν τις τσέπες των παραγωγών και των συντελεστών με αρκετά εκατομμύρια δολάρια.
Για το Avatar, ακόμη και τα επίσημα κινηματογραφικά sites δεν αναφέρουν συγκεκριμένο κόστος. Κάποιοι, πάντως, κάνουν λόγο για δαπάνες που άγγιξαν τα 500 εκατομμύρια δολάρια.

1. Avatar: $350-400 εκατομμύρια
2. Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Στο Τέλος του Κόσμου: $316,6 εκατομμύρια
3. Κλεοπάτρα: $314,6 εκατομμύρια
4. Superman: Η Επιστροφή: $294,6 εκατομμύρια
5. Τιτανικός: $272,6 εκατομμύρια
6. Spider Man 3: $272.2 εκατομμύρια
7. Εξολοθρευτής 3: Η Εξέγερση των Μηχανών: $237,8 εκατομμύρια
8. King Kong: $231.9 εκατομμύρια
9. Spider Man 2: $231.6 εκατομμύρια
10. Quantum of Solace: $230 εκατομμύρια

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Η ιστορία του κινηματογράφου ξεκινάει με τους πρωτοπόρους εφευρέτες του και τις πρώτες τους ταινίες. Στην Αμερική ο εφευρέτης Thomas Edison, πνεύμα ανήσυχο, όταν ανακάλυψε τον φωνόγραφο, έβαλε σκοπό του να φτιάξει μια συσκευή που θα κατέγραφε ταυτόχρονα ήχο και εικόνες. To πρώτο βήμα σε αυτό ήταν το "κινητοσκόπιο". Ο ίδιος δημιούργησε και το πρώτο κινηματογραφικό στούντιο.

Στην ευρωπαϊκή πλευρά του ατλαντικού, μια οικογένεια με παράδοση στην κατασκευή φωτογραφικών πλακών, άρχισε τη δική της ενασχόληση με τα ζητήματα της κινούμενης εικόνας. Όλα ξεκίνησαν όταν ο πατέρας Antoine Lumières ανάμεσα στα εκθέματα στην μεγάλη έκθεση του Παρισιού το 1894, είδε το κινητοσκόπιο του Edison. Αγόρασε ένα και το πήγε αμέσως στους δυο γιούς του. Η ιδέα για μια μηχανή λήψης και προβολής μαζί σε φίλμ και η δημιουργία μιας ταινίας που θα προβάλλεται σε μια μεγάλη οθόνη για να μπορούν να τη δύον πολλοί θεατές δεν άργησε να έρθει.

Το όνομα του νέου θεάματος: Κινηματογράφος και η πρώτη ημερομηνία δημόσιας προβολής

28 Δεκεμβρίου 1895. Ο ανθρώπινος πολιτισμός αλλάζει

 

ομαδα των σκηνοθετων

ΑΠΟΣΤΟΛΙΑ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ
ΧΡΙΣΤΙΝΑ
ΠΗΝΕΛΟΠΗ
ΜΑΓΔΑ
ΗΛΙΑΝΝΑ

Βουγιουκλακη

Θανασης Βεγγος

 ~Τι είναι ευτυχια.!
Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια...
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν...
Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις και συ όσο μεγαλώνεις...»

GILDA

Καλως ηρθατε στον νεο δικτυακο τοπο με  θεμα τον κινηματογραφο